Medische behandeling zonder toestemming

De WGBO regelt dat een arts mag ingrijpen als de gezondheid van een cliënt ernstig in gevaar is maar hij geen toestemming kan geven voor een behandeling. Dit is ook te zien als een vorm van dwang. Het gevaar staat los van een psychische ziekte, verstandelijke beperking of dementie.

Toestemming voor medische behandeling

Volgens de WGBO moet een cliënt altijd toestemming geven voor een medische behandeling. Soms is een cliënt niet in staat om toestemming te geven.

  • Bijvoorbeeld als hij na een operatie zo in de war is, dat hij het infuus uit zijn arm trekt of uit het bed valt.
  • Of als iemand bewusteloos is en direct medicatie nodig heeft.

De WGBO regelt wanneer een arts dan toch mag ingrijpen, zonder toestemming van de patiënt. Dit kan zowel in als buiten het ziekenhuis zijn. 

Cliënt moet wilsonbekwaam verklaard zijn

Ingrijpen mag alleen als een cliënt  terzake wilsonbekwaam verklaard is. Daarnaast moet er sprake zijn van ernstig nadeel voor de cliënt. Bijvoorbeeld als de cliënt zonder ingrijpen ernstig gehandicapt zou raken.

Een gedwongen behandeling op grond van de WGBO mag als er voldaan is aan de volgende voorwaarden:

  • De cliënt is wilsonbekwaam en verzet zich tegen de behandeling. Het moet gaan om een ingrijpende behandeling die nodig is om ernstig nadeel voor de cliënt te voorkomen.
  • De wettelijk vertegenwoordiger stemt in met de behandeling.

Als de vertegenwoordiger toestemming weigert, kan de behandelaar toch ingrijpen als hij vindt dat hij anders geen goed hulpverlener is. Het oordeel van de arts gaat hier dus voor de toestemming van de vertegenwoordiger.