Besluitvorming via een 'tweetrapsraket' werkt vertragend en bureaucratisch (column)
Mr. Robinetta de Roode, beleidsadviseur gezondheidsrecht KNMG reageert op de besluitvorming rond de gedwongen zorg, die eerst door een commissie, en daarna door de rechter gaat plaatsvinden. Robinetta de Roode pleit voor besluitvorming door één multidisciplinair team.
Te gek om los te lopen
Onlangs besloot demissionair minister Klink tot invoering van een eigen bijdrage voor tweedelijns geestelijke gezondheidszorg. 'Te gek om los te lopen', noemde SP-kamerlid Renske Leijten het plan. Dat was me uit het hart gegrepen. Een schande vind ik het. Iedereen weet toch dat mensen die zijn aangewezen op dergelijke zorg, vaak al geen cent te makken hebben?
Wetsvoorstel verplichte GGz
Leijten's hartekreet deed me echter ook direct denken aan een ander plan van het kabinet dat me al een tijdje niet lekker zit. Onlangs werd het wetsvoorstel verplichte GGz bij de Tweede Kamer ingediend. En in tegenstelling tot de tweedelijns geestelijke zorg leent dit wetsvoorstel zich wél voor majeure bezuinigingen. Zonder evidente nadelen voor de patiënt.
"Een standaard rechterlijke toets veroorzaakt onnodige vertraging, het is bureaucratisch en nodeloos duur."
Tweetrapsraket
Waar doel ik op? Het besluitvormingssysteem in dit wetsvoorstel bestaat uit een 'tweetrapsraket': eerst buigt een multidisciplinair samengestelde 'Commissie Psychiatrische Zorg' zich over de voorgenomen verplichte GGZ, daarna de rechter. De commissie adviseert de rechter, de rechter beslist. Nodeloos dubbel werk, zo stelden KNMG, NVvP, GGz Nederland en Verenso in hun reacties op het conceptwetsvoorstel. Het systeem veroorzaakt onnodige vertraging, het is bureaucratisch en nodeloos duur.
Lees de hele column op de website van het KNMG.
