Wat is dwangmedicatie?

Bij gedwongen medicatie krijgt de cliënt onder dwang medicijnen toegediend. Dit is een ingrijpende vorm van dwang, die zo veel mogelijk voorkomen moet worden. Als dwangmedicatie onvermijdelijk is, vraagt het om uiterste zorgvuldigheid.

Injectie of slikken

Bij gedwongen medicatie krijgt de cliënt medicatie tegen zijn wil. Vaak gaat dit met een injectie. Het kan ook zijn dat de cliënt tegen zijn wil medicijnen slikt, omdat hij weet dat hij anders een spuit krijgt. Ook dan is er sprake van dwangmedicatie. De cliënt heeft namelijk geen keuze op dat moment. Slikt hij de medicijnen niet, dan krijgt hij een spuit. Hij kan er op dat moment eigenlijk niet voor kiezen om geen medicatie te nemen.

Dwang

Dwangmedicatie mag alleen:

als middelen en maatregelen of als dwangbehandeling zoals beschreven in art 39 Wet Bopz.
of als er ernstig nadeel ontstaat voor de gezondheid van de cliënt. Dan valt de dwangmedicatie onder de Wgbo (art 7:466 BW).

Beide vormen van dwang mogen alleen als het echt niet anders kan en als de dwang voldoet aan de eisen die de wetten stellen.

Motiveer

Probeer altijd goed met cliënt te praten over de dwangmedicatie. Vertel waarom u vindt dat de cliënt de medicatie nodig heeft. Probeer de bezwaren van de cliënt te begrijpen. Motiveer hem om de medicijnen te nemen. Respecteer zijn keuze. Praat wat later nog eens met hem of verwijs hem naar de behandelaar.

Wie beslist?

De behandelaar of een andere arts beslist of een cliënt dwangmedicatie krijgt. De verpleging geeft de medicatie. De verpleegkundigen mogen de cliënt dwingen, dat wil zeggen vastpakken, als hij niet meewerkt.

In welke situatie?

Dwangmedicatie mag alleen in een noodsituatie bij acuut gevaar of als dwangbehandeling. Zie voor meer informatie In welke situaties kan gedwongen medicatie toegestaan zijn?

Goede zorg

Goede zorg wil zeggen dat hulpverleners de juiste beslissingen nemen in moeilijke situaties. Daarbij maakt u een afweging tussen de beste hulp voor de cliënt en de veiligheid voor alle betrokkenen. Als de arts gedwongen medicatie nodig vindt, mag dit niet langer duren dan nodig. De arts moet de situatie dus voortdurend blijven beoordelen. Hij moet telkens kijken of er nog sprake is van gevaar. Ook moet hij regelmatig evalueren of de behandeling nog de juiste is en of er misschien toch nog alternatieve behandelingen zijn waar de cliënt het wel mee eens is. Hij moet minstens maandelijks rapporteren hoe het met de behandeling gaat.

Klacht

Is de cliënt het niet eens met de dwangmedicatie? Dan kunt u dat het beste open met hem bespreken. U kunt de cliënt ook aanraden om hier met de arts over de praten. Als dit allemaal niets oplost, dan kan de cliënt een klacht indienen bij de klachtencommissie (art 41 Wet Bopz). Bij dwangmedicatie op grond van de Bopz geldt daarvoor een speciale versnelde procedure (art 41 lid 6 Wet Bopz). De patiëntenvertrouwenspersoon kan de cliënt helpen bij het indienen van een klacht. De cliënt kan ook vragen om een second opinion. Een andere arts kijkt dan of hij deze behandeling ook zo zou geven. In de wet staat dat u de cliënt op deze mogelijkheden moet wijzen (art 40a Wet Bopz).

Niet gevonden wat u zocht? Ga naar het contactformulier of bel 0900-1121314 (10 eurocent per minuut), en we helpen u graag verder. We zijn maandag t/m vrijdag van 10.00 tot 16.00 uur bereikbaar.

Document acties

Deel op twitter

Deel op facebook

Deel op linkedin

Laatste wijziging: 23-01-2011