Wat betekent dit voor: cliënt familie professional

familie

In welke situaties kan fixatie toegestaan zijn?

Fixeren onder dwang is heel ingrijpend. Hulpverleners zullen het daarom altijd proberen te voorkomen. In uitzonderlijke situaties is het toegestaan, en alleen als er echt geen andere oplossing is.

Alleen in uitzonderlijke situaties

Gedwongen fixatie mag alleen als er geen minder ingrijpende alternatieven zijn. Als het echt niet anders kan, dan is gedwongen fixatie in een aantal situaties toegestaan:

Bij acuut gevaar door een psychische ziekte

Hulpverleners mogen uw familielid in een noodsituatie fixeren als hij acuut gevaarlijk is voor zichzelf of voor anderen. Dit gevaar komt door een psychische ziekte. Het gevaar is zo acuut, dat er nog niets over het behandelplan van uw familielid staat. Hij wordt bijvoorbeeld psychotisch en bedreigt een medecliënt of een hulpverlener. Of hij dreigt zichzelf te verwonden. Deze vorm van dwang valt onder middelen en maatregelen en mag alleen als uw familielid gedwongen is opgenomen met een inbewaringstelling (ibs) of een rechterlijke machtiging (rm). Fixeert zijn behandelaar hem tegen zijn wil, dan moet hij dat melden aan zijn wettelijke vertegenwoordiger en aan zijn naaste familie. Dit laatste gebeurt uit privacy overwegingen niet altijd.

Als dwangbehandeling

Dwangbehandeling betekent dat uw familielid tegen zijn wil een behandeling krijgt. Fixatie kan zo’n gedwongen behandeling zijn. De behandelaar van uw familielid moet dan in het behandelplan schrijven waarom hij dat nodig vindt. Het mag alleen als er gevaar is voor uw familielid zelf, voor anderen óf als uw familielid anders te lang opgenomen zou moeten blijven. Dit gevaar komt door een psychische ziekte. Deze vorm van dwang mag alleen als uw familielid gedwongen is opgenomen met een ibs of een rm.

Bij ernstig nadeel voor de gezondheid

Er kan ook gevaar zijn voor de eigen gezondheid van uw familielid. Dit hoeft niets met een psychische ziekte te maken te hebben. Uw familielid heeft bijvoorbeeld een infuus en omdat hij in de war is, trekt hij het infuus eruit. De verpleging maakt zijn handen vast, zodat hij niet aan zijn infuus kan komen. De behandelaar beslist of dit noodzakelijk is. Deze vorm van dwang mag alleen als uw familielid te ziek is om over zijn eigen gezondheid te beslissen. De behandelaar van uw familielid moet hem dan wilsonbekwaam verklaren. De behandelaar moet dan iemand anders, zoals de wettelijk vertegenwoordiger of familie van uw naaste, om toestemming vragen. Is er direct gevaar en is er geen tijd om een vertegenwoordiger te vragen? Dan mag de behandelaar uw familielid ook direct fixeren. Dit mag alleen als het echt niet anders kan.

Schriftelijke uitleg

De behandelaar van uw familielid geeft uw familielid (schriftelijke) uitleg waarom hij gefixeerd wordt. De behandelaar informeert ook de geneesheer-directeur en de Inspectie voor Gezondheidszorg. Fixeert de behandelaar van uw familielid omdat er ernstig nadeel is voor zijn gezondheid? Dan hoeft de behandelaar dat papier niet aan uw familielid te geven. Hij hoeft het ook niet te melden bij de geneesheer-directeur en de inspectie.

Goede zorg

Goede zorg wil zeggen dat hulpverleners de juiste beslissingen nemen als er problemen zijn. Daarbij maken zij een afweging tussen de beste hulp voor uw familielid, en de veiligheid voor alle betrokkenen. Gedwongen fixatie is heel ingrijpend. Het moet dan ook een laatste optie zijn, als het echt niet anders kan. Hulpverleners moeten dus altijd kijken of er andere, minder ingrijpende mogelijkheden zijn.

Oneens

Is uw familielid het niet eens met de gedwongen fixatie? Dan kan hij contact opnemen met de patiëntenvertrouwenspersoon of met de klachtencommissie. Hij kan ook een klacht indienen.