Wat betekent dit voor: cliënt familie professional
professional
Hoe lang mag een cliënt gedwongen medicatie krijgen?
Gedwongen medicatie mag niet langer duren dan nodig. Als er geen gevaar meer is, moet de gedwongen medicatie stoppen. Een arts bepaalt wanneer dat is.
Regels
Hoe lang een cliënt dwangmedicatie mag krijgen, hangt af van waarom de medicijnen nodig zijn.
In een noodsituatie
Dwangmedicatie in een noodsituatie moet stoppen zodra het gevaar voorbij is, en mag maximaal zeven dagen duren. De behandelaar kan uw cliënt dus alleen kortwerkende medicatie geven die maximaal zeven dagen werkt. Na die zeven dagen kan de behandelaar een dwangbehandeling starten als het gevaar nog niet geweken is. De dwangmedicatie moet dan wel in het zorgleefplan zijn opgenomen.
Dwangbehandeling
De wet regelt een aantal dingen rond de duur van dwangbehandeling. Het maakt daarbij uit om welke reden de dwangbehandeling wordt ingezet: omdat uw cliënt anders te lang opgenomen zou blijven, of om een gevaar op te lossen dat hij in de instelling veroorzaakt. In de eerste situatie kan de dwangmedicatie steeds voor drie maanden verlengd worden; in de tweede situatie geldt geen maximumtermijn.
Bij ernstig nadeel voor de gezondheid
Dwangmedicatie is mogelijk zolang er gevaar is voor de gezondheid van uw cliënt. Dit gevaar hoeft niet perse te komen door een stoornis van de geestesvermogens. Er is geen maximale termijn voor deze dwang. Maar cliënten mogen nooit langer dan nodig dwangmedicatie krijgen. Zodra er geen gevaar meer is, moet de behandelaar de gedwongen medicatie stoppen.
Goede zorg
Goede zorg wil zeggen dat hulpverleners de juiste beslissingen nemen in moeilijke situaties. Daarbij maken zij een afweging tussen de beste hulp voor de cliënt, en de veiligheid voor alle betrokkenen. Cliënten en hun familie mogen verwachten dat behandelaars ervoor zorgen dat gedwongen medicatie niet langer duurt dan nodig. De arts moet de situatie van de cliënt dus voortdurend blijven beoordelen. Artsen moeten ernaar streven om cliënten zo min mogelijk medicatie onder dwang te geven en zich altijd richten op een behandeling zonder dwang. De behandelaar kan bijvoorbeeld proberen om samen met uw cliënt of zijn vertegenwoordiger te zoeken naar passende zorg en eventueel behandeling.
